ناول
  سِّدھی-سادی گّل
  کاتراں
  خبرسار
  شخص نامہ
  نظریہ
  ادب،کلا ،سنگیت اتے سِنیما
  کاو-شار
  کِتاباں
  ڈوُنگھیاں سوچاں
  کہانی
  نصر
  ہیلتھ-لائن
  جانکاری اتے تکنالوجی










سفنیاں دے نقش گھڑھن والا رنجیت سِنگھ -وِکرم سِنگھ سنگروُر

 کِسے چّترکار نے کلا دے مہتو نوں بڑی ہی خوبصورتی نال چتردیاں کیہا سی “منکھ نوں جدوں وی سکون دی لوڑ ہندی ہے، سہج دی لوڑ ہندی ہے جاں پھر کجھ آرام دے پلاں دی لوڑ ہندی ہے تاں منکھ کلا دا سہارا لیندا ہے۔” پر ضلع پٹیالہ دے پنڈ جھلھ دی فرنی ’تے رنجیت سنگھ دے ننھے-ننھے ہتھاں ’چ پھڑی رنگاں نال لبریز قلم اتے بھانت-بھانت دے رنگاں ’چ چترے دلکش اکھراں دیاں تختیاں نال بھری اس دی دوکان نوں تکّ کے ایوں پرتیت ہندا، جویں اس دی کلا کسے سکون، سہج جاں پھر آرام دے پلاں دی لوڑ دی بجائے صرف ‘لوڑ’ دے پلاں ’چوں ہی اپجی ہووے۔لوڑ دے پلاں ’چوں اپجیا ننھے ہتھاں دا ایہہ ہنر اک دن اس دے رنگاں نوں ستّ سمندروں پار وی لے جاویگا ایہہ خیال شاید رنجیت سنگھ دے من ’چ کدیں نہیں آیا ہونا۔

بڑی عجیب او غریب فطرت نوں لیکے جنمدے ہن کجھ اکھوں سکھنے خواب، جو دلاں اندر اپنا گھر تاں بنا لیندے ہن پر باہر نکلن لئی اس گھر دیاں تاکیاں بناؤنیاں بھلّ جاندے ہن۔کجھ اجیہی فطرت والا خواب نمانی عمرے رنجیت سنگھ دے دل اندر گھر کر بیٹھا۔اوہ سی اک ادھیاپک بنن دا خواب۔گھر دی آرتھک مندحالی دا چیتا اسدے نمانے دل والے اس ‘وڈے’ خواب نوں کئی وار مایوس کر جاندا۔آخر اپنے من دے کینوس ’تے چترے اس مایوس ہندے خواب نوں ہاسیاں دی رنگت دین لئی نوویں جماعت ’چ پڑھدے رنجیت سنگھ دے ننھے ہتھاں نے رنگاں دی دوستی دا سہارا لیا تے پنڈ دی فرنی اپر لوہے- لکڑ دیاں تختیاں ’تے اکھر چترن (کیلیگراپھی) دی دوکان پا لئی۔ دوکان ’تے کیتی سوہل ہتھاں دی سلیکھ کلا توں ہون والی آمدن اتے سفنیاں نوں حقیقت دا جامہ پہناؤن دا خیال اس فنکار نوں پنجابی یونیورسٹی پٹیالہ دے ویہڑے لے آیا۔یونیورسٹی دے ویہڑے ایم.اے. فائین آرٹس دی کردیاں لکچرار ڈاکٹر. گردیپ سنگھ گرچا تے ڈاکٹر. سنیتا دھیر جہیاں ہنر پارکھو شخصیتاں نے اس ہیرے نوں رجّ کے تراشیا۔شنچروار اتے ایتوار دی چھٹی والے روز جد یونیورسٹی دا ماحول آرام دے پلاں نوں مان رہا ہندا، اس ویلے کلا بھون دے پچھے اکثر ہی رنجیت سنگھ دے ہتھ لوہے دے سنداں نال بتّ تراشن ’چ مصروف ہندے ۔

پنڈ توں پٹیالے تک سائیکل دے پچھے اپنے سفنیاں دے رنگاں نال بھرے ہوئے جھولے نوں ایہہ رنگاں دا شیدائی پورے دو ورھے بڑی شدت نال ٹونہدا رہا۔اس رنگاں دے حسین سفر دوران جو اسنے مان-سنمان حاصل کیتے اوہناں دی قطار تاں اس مسافر دے سفر توں کدھرے زیادہ لمیری ہے۔اس مان سنمان دی لمی قطار `چوں جنوری،2007 `چ مدراس یونیورسٹی، چینئی وکھے ہوئے یوک-میلے دوران رنجیت سنگھ نے چترکاری مقابلے ’چ گولڈ میڈل حاصل کرکے اپنی یونیورسٹی دا سر فخر نال اچا کیتا جس صدقہ اس نوں پنجابی یونیورسٹی پٹیالہ ولوں ‘یونیورسٹی کلر’ دے مان نال وشیش طور ’تے نوازیا گیا۔سال 2006-07 دوران گورو نانک دیوَ یونیورسٹی امرتسر اتے پنجابی یونیورسٹی پٹیالہ ’چ ہوئے یوک-میلیاں دے بتکاری مقابلیاں ’چ اسدا ہنر ہمیشاں ہی پہلی قطار دے سنمان دی چھوہ نوں جتدا رہا ۔پنجاب دی مٹی نال جڑے رنجیت سنگھ دے چترے کئی دھارمک تے سبھیاچارک رنگ اج ودیشاں ’چ وسے پنجابیاں دے گھراں دیاں کندھاں دا شنگار بنے ہوئے ہن۔اسدے چترے رنگاں ’چ اجیہا جیوندا نور جھلکدا ہے جو دیکھن والیاں اکھاں نوں چراں تیک چیتے رہن والی سوغات دے جاندا ہے۔

سفنیاں نوں چترن والے ایہناں ننھے ہتھاں دا سفر، رنگاں دی بڑی ہی شدت نال عبادت کردا تے بیاوازاں نوں آواز دندا اپنے مقام دیاں سخراں توں وی اگے ارکّ ودھدا جا رہا ہے۔ ادارہ ‘سوہی سویر’  اس ‘رنگاں دے فنکار’ دے  روشن بھوکھ دی کامنا کردا ہے۔
 -وکرم سنگھ سنگرور

آؤ رنجیت سنگھ دے کجھ رنگاں دا لطفَ مانیئے . . .


رنجیت سنگھ نال رابطہ کرن لئی فون نمنبر

+91 94633 77163 



Leave Your Comment
  Name
  Comment
  Security Code