ناول
  سِّدھی-سادی گّل
  کاتراں
  خبرسار
  شخص نامہ
  نظریہ
  ادب،کلا ،سنگیت اتے سِنیما
  کاو-شار
  کِتاباں
  ڈوُنگھیاں سوچاں
  کہانی
  نصر
  ہیلتھ-لائن
  جانکاری اتے تکنالوجی










پ٘ت کُملا گئے (کانڈ-6) -اوتار سِنگھ بِلنگ


Posted On :- 03-07-2013


-6-
جیبا تاں گھوک سوں گیا، پر ہن گرمیلو دی نیند اُڈ گئی۔ بلراج ولوں پایا کھرود مڑ اسدیاں اکھاں اگے آؤن لگا۔ پیو-پُت وکار کھہبڑ-کھبڑائی تاں پہلاں وی ہو جاندی۔ بالا برابری وی کردا، پر انت جدوں لڑائی والی دھونی مگھن لگدی تاں اکدم ٹیڈھ و٘ٹ جاندا، جویں اسدا منورتھ پتا نوں کیول کھجھاؤنا-چڑاؤنا ہی ہندا۔ اوہ الٹ-پلٹ بولدا رہندا، جدوں جیبے دا پارا پورا چڑھ جاندا تاں بالا ٹھہاکا مار کے ہسدا۔ ‘‘شانتی! بھاپے شانتی!’’ کہندا اوہ باپو نوں ہسا دندا۔ جیبے ول سنایا پکھانا آپ وی دہراؤندا، جس وچّ دو شرارتی لڑکے کسے سادھ کول جاندے ہن۔ اک جنا ہولی دے کے پچھدا، ‘‘کی ناؤں اے باوا جی تھوڈا؟’’

‘‘شانتی پرساد!’’ سادھو ٹھرھمیں نال دسدا ہے۔
مسخرے منڈے چپ چاپ بہہ کے دھونے موہرے سجے سادھ و٘ل شردھا بھاونا دکھاؤندے ہن۔

‘‘بھلا کی ناؤں دسیا سی، باوا جی؟’’ منڈا مڑ سوال دہراؤندا ہے۔
‘‘شانتی پرساد، بھگتا! ہانتی پرساد’’ سادھو منہ وچّ دہراؤندا اکھاں نہیں کھوہلدا۔

کجھ دیر لئی چُپ ورت جاندی ہے۔ اک جنا پھیر ناں پچھدا ہے۔ دوجا اک دم اوہی سوال دہراؤندا ہے تاں تیاگی کھجھ جاندا ہے۔ دھونے وِ٘چ مگھدی کھلپاڑ دھوہندا، جگیاسو منڈیاں مگر بھجدا ہے۔ جدوں موٹے ڈھڈ والا سادھ ہبک جاندا ہے تاں اک لڑکا ساہو ساہ ہوئے سادھ کول قہقہہ لگاؤندا ہے، ‘‘تینوں بھلا شانتی پرشاد کہڑا من لو سادھا؟ توں تاں لکڑدھونا پوپنا نکلیا۔’’

بالا وی ٹوٹکا سنا کے ہسدا تاں اجائب اکثر مسکراؤندا ہرکھ نوں مار لیندا۔ پر کدے ہور کھجھ کے بالے پچھے بھجدا، اپنا گبھّ-گبھاٹ کڈھ کے شانتی پرشاد وانگ ہونکدا شانتی اختیار کر لیندا۔ پر اج جن جھجو کدے نہیں سی پیا۔...گورمیل کور کلپدی رہی۔

ہن تاں بلراج انتاں دا مار کھنڈھا ہو گیا سی، جویں اسدا سر بھوںء گیا ہووے۔ پیو موہرے بھورا بھر نہیں جھپیا۔ سگوں اسر اسر اگے نوں آؤندا جویں باپ دے ٹکر مارنی ہووے۔
اجے سارا کجھ تاں گرمیلو نے پتی نوں دسیا نہیں سی۔ جے دسّ دندی تاں دوبارہ بھڑتھو پے جاندا۔ پیو-پتراں دے سر پاٹ گئے ہندے۔ اوہ آپ سہن تاں کر گئی سی، پر پُت ولوں چھڈے گئے تیر نے اسدا کالجا ونھ کے رکھ دتا سی۔ جے شرابی نوں بکدے نوں کوئی ہور سن لیندا تاں کی سوچدا! کی پتہ، کسے نے سن ہی لیا ہووے۔ کی کہندے ہونگے شریک! اینی بے شرمی! اں دے اندروں ہن وی لاٹاں نکلاں لگیاں۔ جدوں خرود کردے بالے نوں اوہ دھوہ کے سبات ولّ لجا رہی سی تاں دروازے دے اندر باہر کھڑی توں ہرکھ نال آکھیا گیا، ‘‘وے میں تیری ماں ہیگی آں، اوتا! تینوں جنم دتی۔ ایہہ دنیاں دکھائی اے، تینوں میں۔’’

‘‘اپنے سواد خاطر ماتا! اپنے سواد خاطر! میرے ’تے ’سان نہیں کیتا تیں۔’’ بلراج نے بے حیائی والی حد ٹپ دتی۔

آپنے کناں اتے ہتھ رکھدی گورمیل کور، رچھپال اپر غصہ جھاڑدی، بے غیرت بالے نوں دھکہ دے کے سبات وچوں انجھ باہر نوں بھجی جویں جوان پتر نے اسدا ننگ دیکھ لیا ہووے۔ پر باہر کتھے جاندی؟ رسوئی اندر بیٹھ کے اوہ انتاں دی روئی سی۔ بیٹھی بٹھائی نے اک دہتھڑ اپنی ککھّ ’تے ماری سی۔...

ہن وی اکھاں کھوہل کے بیٹھک وچوں باہر نکلی۔ سبات ولوں ‘جھیںء جھیںء دی آواز آئی۔ دبے پیر تردی، اوہ ذرا کو کھلھی کھڑکی کول جا کھڑی۔ بتی بجھی ہوئی سی۔ چھت والا پکھا چل رہا سی۔ گورمیل کور نے جویں پہلی وار اس جھیںء جھیںء نوں گولیا ہووے۔ رچھپال بھلا بالے نوں شراب پینوں کیوں نہیں روکدی؟ گرمیلو دے من وچّ مڑ ایہہ سوال ابھریا تاں جیبے ولوں کیتیاں ٹچراں یاد آ گئیاں۔ منھیں جہی مسکراؤندی اوہ پچھانہ پرط گئی۔

کجھ دیر مگروں اوہ مڑ بڑک لین آئی. پورنماشی دے چندرما دی اک کاتر نکے ‘رونقی رام’ دے چہرے اتے کھیڈ رہی سی۔ نویں جنمے پوترے دا ناں اجے گورو گرنتھ صاحب وچوں کڈھاؤنا سی۔ ہن رچھپال وی سرہانے بانہہ رکھی گھراڑے مار رہی سی۔ دنو دن کھردے جا رہے اپنے پتی دی اس نوں ذرا جنیں وی چنتا نہیں سی۔ اینی زیادہ لاپرواہی۔ اینی ہرامزادگی! ٹاکی موہرے کھڑی گرمیل کور نوں دوبارہ ہرکھ چڑھن لگیا۔ پر دوجے پل اسدا اندرلا پسیج گیا۔ س٘س والا شریکپنا جویں ہن اکا غائب سی۔

‘‘ایہہ وی کی کرے وچاری؟’’ اسنے ہؤکا لیا۔ جگراتے جھاک کے وی رچھپال آپنے آدمی دا کی سنوار لویگی۔ جنیاں مرضی سمجھوتیاں دے کے دیکھ لوے، شرابی بندہ اپنی پٹھی دھت نوں تلانجلی نہیں دیویگا۔ جدوں ماں دے آکھے اس نے چولی نہیں چھڈی، پتنی نوں اوہ کی سیاندا سی۔ گرمیلو سوچدی سی۔

اُسنے آپ وی کنے اوہڑ پوہڑ کیتے سن۔ ڈاکٹر کول جانا بلراج منیا نہیں سی۔ سسّ نونہہ نے آپسی سہمتی نال للہیڑی والے مئیں توں لیاندا تبیت دو واری دودھ وِ٘چ گھول کے بالے نوں پلایا سی۔ مہینے سوا مہینے لئی جویں اوہ دارو نوں بھلّ گیا سی۔ اس نوں شراب توں الکت آؤندی۔ پیو نال وی کم کار وچّ ہتھ وٹاؤن لگیا۔ پر پھڈو عملی مڑ کدھروں تا نہیں پریت بن کے چمبڑ گیا۔ راہ گلی ملدا بالے نوں کھجھاؤندا، ‘‘کورو والے گنج جوڑ کے رکھینگا کتھے، بائی بالیا؟ خایا پیا کر، ویر! اجے تیری سنیاس دھارن دی وریس نہیں۔’’

شراب چھڈی تے روز نہا دھو کے گورو گھر وچّ سر نواؤن جاندے بلراج نوں ایہی پھڈو پھیر ٹچراں کردا، ‘‘مائراج بابا جی صاحبَ! ہیں نہیں لوہڑا۔ بڑھا تھوڈا روز پھروٹیئے نال غلاسیاں بھڑا بھڑا دارو پیندی! توں ہنے امرت چھکدا چنگا لگینگا؟ نامرد بن جائینگا، چاچا!’’
اک دن بلراج نوں گھیر کے پھڈے نے اپنے پلیوں شراب پلا دتی۔ بالے دا سارا سریر دھپھڑاں نال بھر گیا، جویں اوہدے دھسڑ نکلی ہووے۔ ہتھاں پیراں اپر جھوںء چھٹن لگی اتے کھرک ورگیاں سوہیاں جھریٹاں وچوں لہو سمن لگیا۔

‘‘توں وی رگڑیا گئیں، بالے ویرنا! راڑھ کے رکھ ’تا زنانی جات نے۔’’
دوجے دن خبر لین آیا پھڈو بلیاں بلاؤندا ہسدا رہا۔
‘‘دکھا’تی نہ چلتری، سسّ نونہہ دے سوتھے نے؟’’ عملی نے اجے بالے دے کنّ کول منہ کیتا ہی سی کہ گرمیلو غرض پئی، ‘‘کہڑی چلتری دکھا’تی، پھڈیا؟’’

‘‘جہڑی ساریاں زنانیاں دکھاؤندیاں، چاچی۔’’ اینی کہہ کے پھڈو ہرن ہو گیا سی۔ پر اس دن مگروں جویں بالے دا اپنی ماں توں وشواس اٹھ گیا۔ رچھپال دی تاں اس نے چنگی بھگت سواری سی۔ حمل دا وی خیال نہیں سی رکھیا۔ ہوریاں-ہجاں نال تھاں-تھاں نیل پا دتے۔ اجیہے شرابی نال آڈھا لا کے رچھپال بھلا کہڑا سدھار کر سکدی سی۔ نشئی بندہ چھلے وچوں اٹھی عورت دے تھاں-کتھاں سٹّ ماردا تاں سریر سدا لئی کتابیا جاندا۔... کھلھی کھڑکی دے باہر ویہڑے وچّ کھڑی گورمیل کور نونہہ دے شانت چہرے نوں نہار رہی سی کہ رچھپال نے کھنگھورا ماریا۔ ادھ-ستی اوستھا وچّ اس نے ‘رونقی’ نوں اپنی ہکّ نال گھٹیا اتے دودھ چنگھاؤن لگی۔

‘‘جے عورت چاہے تاں اوہ کی نہیں کر سکدی؟’’ مڑ اپنے منجے اپر ٹیڈھی ہوم اگھئی گھؤرنئیؤ وڈے من وچّ اک لہر اٹھی۔ اس نوں سراسر رچھپال قصوروار جاپی، جہڑی شراب نال ٹلی ہو کے مڑے بالے دی مورنی وانگ نچّ کے پرکرما کردی۔ اج وانگ ہی اوہ اک رات نونہہ-پتر دی بڑک لین خاطر کھڑکی اوہلے کھڑی سی تاں رچھپال اپنے پتی دا جوڑا کردی گنگنا رہی سی؛

‘‘میرے نت دے شرابیہ یارا، لیا میں تیرے کیس بنھ دیاں۔’’
جے رچھپال دی تھاں گورمیل کور ہندی تاں شراب نال انجھ ٹنّ ہو کے مڑے پتی نوں کدے وی منہ نہ لاوندی۔ اپنے پیکیں تر جان دا ڈھراوا دندی۔ بے شکّ رسّ کے چلی وی جاندی۔ ڈنڈاؤت کردا، اس دے پیکے پہنچدا پتی ہاڑے کڈھ کے نکّ رگڑ کے اسنوں مناؤندا، شراب ولوں طوبہ کردا تاں ہی مڑ کے مانومپر پیر پاؤندی۔ نہیں تاں باقی دی ساری زندگی اپنے ماپیاں دے گھر گھنگرالی کٹن نوں ترجیح دندی۔...

سوچیں پئی گورمیل کور دی ساہ لڑی مڑ تیز ہو گئی۔

کئی عورتاں نے کراہے پئے اپنے آدمیاں نوں انجھ ہی سدھے رستے اتے موڑ لیاندا سی۔ امرے بھیڈو دی نونہہ نے سبھاء دی سختی وکھا کے اپنے گھروالے بھیرے نوں تکلے ورگا سدھا کر لیا سی۔ ‘‘ضدن دارو ڈفّ کے آویں، میرے نال کلام نہ کریں بھیریا! اپنی لال پری نالے لزتاں لیا کر ادن۔’’ کلدیپ نے للکار کے آکھیا سی۔

رچھپال اینی جرئت دکھاؤن جوگی کتھے سی!...گرمیلو دی سرتی مڑ سبات ولّ چلی گئی۔...اک واری سسّ دی تاڑی ہوئی نونہہ رچھپال شرابی بالے نوں دبکا تاں مار بیٹھی، پر مگروں پچھتاوا پلے پیا سی۔
‘‘چھیتیؤ توں میرے مرے-مکے دا منہ دیکھینگی پالو! سوچ لے جے سوچ ہندے۔ جے تینوں نویں بندے دیؤ لوڑ اے تاں تیری مرضی۔’’

دوجی شام دھمکیاں دندے بالے دے منہ اگے ماں نوں ہتھ دینا پیا سی۔ کئی دن مگروں بلراج دے کھیسے وچوں دو گولیاں سلفاس دیاں رچھپال نوں مل گئیاں تاں اوہ کمبن لگی۔ چنگی بھلی نوں تریلیاں آؤن لگّ پئیاں۔ ‘‘بالے نوں بچا لو بی جی!’’ مڑ مڑ پانی پیندی، گورمیل کور اگے ہتھ بنھدی۔

‘‘شرابیاں دیاں گدڑ-بھبکیاں توں نہیں ڈریدا، پالو پتری۔ اج تکّ کوئی شرابی کسے دے سر چڑھ کے نہیں مریا، ’’ہبکیں روندی نونہہ نوں جیبے نے وی دلاسہ دتا۔

‘‘چل چھڈّ پرے، نہیں مندا کھاوے خصماں نوں۔ آپے اک دن ایہدا منہ مڑ جانے۔ کدے تاں واہگرو سمتّ بخشوگا ہی۔’’ گرمیلو ولوں وی نونہہ نوں دھیرج دینا بندا سی۔

‘‘وے پتّ، زندگی توں ہتھ دھو بیٹھینگا اک دن، ’’ اوہ آپ وی دل پھڑ کے بیٹھی کہہ گئی سی۔

‘‘کدھرے نہیں جگّ سنا ہون لگیا ماتا۔ نالے ویشنوں بندیاں وی کہڑے کیلے گڈے ہوئے نے؟’’- بالے اتے کوئی اثر نہیں سی۔
گورمیل کور انوسار اوہ تھندھا گھڑا سی۔

‘‘کچیل مرے بندے دی گتی کوئی نہیں ہندی کاکا۔ پریت-جونی بھوگنی پیندی اے’’-ماں دلی پئی سی۔

پر بالے مطابق اوہ ہن وی پریتاں نالوں بھیڑی زندگی بھوگ رہا سی۔ پنجویں ساڑھستی ہنڈھا رہا سی۔

‘‘رشیاں منیاں دے ایس دیس ’چ ودیا دی کہڑی پچھ-پرتیت اے ماں میریئے؟ باہوں پھڑ پھڑ نکمیاں نوں ساڈے موہرے لائی جاندے نے۔ گن دی قدر ہے کوئی؟ کہڑی جیوت ہے ساڈی؟’’

گھبرائے ہوئے بالے نوں چپّ کراؤنا اس دن ناں لئی اسمبھو جاپیا۔ اوہ مرنا چاہندا سی۔

‘‘تیری ایس ٹبری نوں کہڑا سمبھالو کنجرا۔’’ ماں نوں اخیر اس دے پریوار دا واسطہ پاؤنا پیا۔

‘‘لے بھلا ایہہ کڈی کو سمسیا ہیگی، بیبی؟’’ بالا ہسیا تے ہسدا رہا سی۔ پاغلاں وانگ!

‘نونوے چبریکیاں نہ کر، دشٹا۔’’ گرمیلو نے جھوٹھی موٹھی دی جھڑکی دتی۔

‘‘اپنا میہرو کہڑی مرض دی دوائی اے؟ تاں ہی تاں آپاں نے چھڑا رکھیا، اوہنوں سٹپنی جہی نوں! اوہدے سر دھر دیؤ۔ نالے تیری نونہہ خوش ہو جو۔’’ بالا اگے بکن لگیا تاں رچھپال نے بھبّ ماری، ‘‘کدے تاں سکھ بولیا کر۔’’

بلراج نے پہلاں وی کئی وار رچھپال نوں نصیحت دتی سی کہ اوہ میہرو نوں وی چجّ نال روٹی دے دیا کرے۔

‘‘ایہہ رواج تھوڈے گھرے رہا ہوؤگا۔ ساڈیاں تاں ستاں پشتاں وچّ کسے بڑی نے چھڑا نہیں رکھیا، ’’ رچھپال ٹٹّ کے پے گئی سی۔

گورمیل کور وی نونہہ دا طعنہ سن کے خفا ہوئی سی اتے ہن اجائب دے برابر پئی پتہ نہیں دوبارہ کویں طیش وچّ آ گئی، ‘‘تیری ایس سسّ نے وی ایہو جیہا گندھل نہیں پایا، نونہہ رانیئیں۔ اپنا ہڈّ ہمیشہ کھرا رکھئ۔’’

ملاپ دی پہلی رات توں ہی اوہ جیبے کول حویلی دی اک نقر وچّ سوندی۔ ہن تاں سکھ نال بالے اتے رچھپال لئی وکھرا چوبارا وی سی۔ سوہنے ڈرائیور دے ویاہ موقعے اجائب نے پشواں لئی شیڈّ دا لون لے کے پکی سبات بنا لئی سی۔ وڈے منڈے دے علیٰحدہ ہون مگروں رسوئی لاگلا سٹور وی خالی ہو گیا۔ بیٹھک الگّ سی۔... گورمیل کور دی سوچ ہور کئی سال پچھے پرط گئی۔ اوہناں سمیاں وچّ جدوں اسدا باپو گھنگرالی توں مانومپر منڈا دیکھن آیا، مہیندر سیہوں موہتبر دی حویلی دیاں باہرلیاں مورتاں دیکھ کے ڈلھ گیا سی۔

‘‘میلو پتری! ایہو جہی حویلی اپنے دساں پنڈاں ’چ نہیں ہور کتے دیکھی۔’’ باپو پنڈ مڑ کے صفتاں کردا نہیں سی تھکدا۔ اس انوسار باہرلی پکی کندھ اپر رنگدار تصویراں وی واہیاں سن، جویں ساخشات ہنومان پہاڑ چکی جا رہا ہووے۔ کلو اتے ککر سنگھ دی کشتی سچ مچّ سجیو جاپدی۔ اک طرف کھنڈادھاری سورما سجیا کھڑھا سی، جس دی تصویر ہیٹھ لکھیا سی ‘سردار شام سنگھ اٹاری’۔...ادوں گورمیل کور دے باپو لئی لکڑ دی سمبی لٹین ہی ٹاٹا دا نگر گاڈر بن گئی سی اتے شتیریاں والے چیہاں خناں نوں اوہ پنجاہ پکے کھن دسدا، حب حب بیٹھدا۔...باپو نے صرف موہتبر دی گڈی چڑھی دیکھی سی۔ اندرلی کمینگی نوں کویں پرخ لیندا۔ مہندر سیہوں صرف زمین خریدن ولّ توزو دندا۔ ویاہے ورے دوہاں منڈیاں نوں بے شکّ حویلی دے دوہاں کھونجیاں وچّ بیپرد سونا پیندا۔ گورمیل کور نوں اوہ نموشی وی یاد آئی، جہڑی تنّ پکھیاں دی کھلھی سبات وچّ رات نوں جھلنی پیندی۔ اک کھونجے اسدا جیٹھ-جیٹھانی سوندے تاں تاں تھملے دی اوٹ وچّ دوجی طرف جیبے اتے گرمیلو دے نواری پلنگھ ڈاہے ہندے۔ ہنیرا ہی اکو-اک پردہ ہندا۔

بائی بختورے اتے اجائب وچکارلا مادھو چھڑا الگّ سردردی بنیا رہندا، جہڑا سوندا تاں ڈنگراں والے مکان وچّ سی، پر وڈے تڑکے حویلی دے اچے تختے بھنن لگّ جاندا۔ چاہ پی کے اک واری تاں اوہ بھرااں نال کھیت نوں ترن دی کاہلی پاؤندا۔ جدوں کدے اوہدا اء بھردا تاں پچھلکھری مڑن دی وی گھول نہ کردا۔ برابر ترے جاندے رلدے نوں رسے پھڑا کے گھر رہِ گیا کوئی ضروری سند چکن خاطر حویلی آ وڑدا اتے ملک دے کے کیہرو کول جا سوندا۔

اک واری اوہ گرمیلو دے منجے اپر وی آ ڈگیا، جس نے چھڑے نوں بھرنڈ وانگو توڑ کے پرے وگاہ ماریا۔ جدوں اوہ اننھا ہو کے مڑ جفی بھرن لگیا تاں گورمیل کور شیہنی بن کے بھبکی سی اتے اک لپھیڑا وٹّ کے چھڑے دے بوتھے اتے ماریا سی، ‘‘میں پڑپڑیاں سیک دؤنگی ناسھل-کجے جہے دیاں۔’’

مادھو نوں بھجے جاندے نوں رستہ نہیں سی لبھّ رہا۔ بھاویں مگروں گرمیلو دی سسّ ایشر کور وی کلیش پا کے بیٹھ گئی سی؛

‘‘کالا بولد بن کے کمائی کردا نہیں دینہدا تینوں؟ تیریاں کی لولھاں لاہ لندا اوہ؟’’

رات بھری-پیتی رمیلو نے سسّ موہرے بولنا واجب نہیں سمجھیا۔ دوجی سویر اوہ پیکیں تر گئی سی۔

چھڑے مادھو نے اوہدے نال جھوٹے والا ویر بنھ لیا سی۔ اجائب نوں وی اوہ سبھ توں وڈا دشمن سمجھدا۔

‘‘ایہہ جیبا نری علت دی جڑھ اے، باپو۔’’ مادھو اپنے پیو کول شکایتاں لاؤندا۔

‘‘تیمیں دی کی مجال بئی خصم توں اک انگل وی بے پرواہی ہو کے چلے۔ ایہہ میکھر جہی جیبے نے آپے بھوہے چڑھائی ہوئی اے۔ نہیں تاں دو مارے کامبڑے، ایہو جہی بھوہڑ زنانی دے۔’’

موہتبر وی اپنے لاڈلے مادھو والی بولی بولدا، چھڑے دا وجایا وجدا، ‘‘ ’لیہدا ہو کے لے آئیں بھائی جیب سیاں، اپنی ستی سوتری نوں۔ ساڈے نال تاں چھوڈا ہن لانگھا کوئی وھیں لنگھنا۔’’...

سوچاں وچ ڈبی گرمیلو نے اچی کھنگھورا ماریا۔ باہر ویہڑے وِ٘چ کھڑاک ہویا سی۔ شاید رچھپال چھت اتے روندیاں بلیاں نوں بھجاؤن لئی باہر نکلی سی۔

...پورے چھ مہینے اس نوں گھنگرالی کٹنے پئے سن۔ گرمیلو دی سوچ لڑی مڑ بیتے سمیں نال جا جڑی سی۔ کھجھے ہوئے اجائب نے گھنگرالی جان توں نانہہ کر دتی۔ مائی ایشرو اتے مادھو چھڑا تاں باغو باغ سن پر مہیندر سنگھ موہتبر لوکاں دیاں پچھاں دے جواب دندا گھبرا گیا سی۔

‘‘اندرلا گھر سمبھال لے، جیب سیاں۔’’

آخر حویلی والا اوہ کھونجا وی اوہناں پاسوں کھس گیا۔ علیٰحدہ ہو کے گورمیل کور نے تکونی جہی کوٹھڑی وچّ اپنے بھانڈے رکھ لئے۔ جس نوں موہتبر اندرلا مکان دسدا۔ اس کوٹھڑے وِ٘چ اک منجا مساں ڈاہیا جاندا۔ چلھا بالنا ہندا تاں منجا تکّ کے باہر کھڑھاؤنا پیندا۔ جیہل نما اس کچی کوٹھڑی مہرے صرف اک پکھے دا وہڑھا سی، جہڑا چہواں پاسیاں توں کچیاں کندھاں نال گھریا ہویا سی۔ کھولے جہے دے مکھ اگے جڑی ہوئی دروازیوں سکھنی چگاٹھ توں لگدا، جویں اوہ وی کدے واسو مکان رہا ہووےگا۔ ہن ہ اس سردل اگے منجا ٹیڈھا کر دندے۔ ڈنڈیاں والی سادی کھڑکی لواؤن دی وی گنجائش نہیں سی۔ سیاۃ تاں اوہ جویں کویں کٹّ لیندی، پر گرمی دے مہینے بھٹھی وانگوں تپدی کوٹھڑی وچّ بیٹھی گورمیل کور آہلنیوں ڈگے بوٹ وانگ ہونردی۔ ادوں اسدے پہل پلیٹھی دے سوہنے نے ہونا سی۔ پر اس شیر دی بچی نے این نہیں منیں۔ مڑ کے کدے وی موہتبر دی اچی حویلی اگے جا کے ہتھ نہیں اڈیا۔ مادھو دی ونگار نوں سدا بہادراں وانگ سویکاریا سی۔

پر اج اوہدے آپنے لہو نے اس نوں دھر اندر تک تڑفا کے رکھ دتا سی۔ بالا تاں مادھو نالوں وی نیواں ڈگ پیا سی۔ اینا ننگا مہنا تاں کدے چھڑے جیٹھ نے وی نہینسی مارِ۔ گورمیل کور دا گچ بھر آیا۔ ہنجھو جویں پانی وانگ امڈ پئے۔



Leave Your Comment
  Name
  Comment
Note * - Please Enter your link in {} . Example :- {www.suhisaver.org}
  Security Code